هنگامی که در حالت دعا قرار میگیرید با این موضوع ایمان داشته باشید که قدرت روحی شما تنها علت و سبب و تنها عامل نجات دهنده شماست و از صمیم قلب اطمینان حاصل کنید که با وجود آن هر غیر ممکنی ممکن و هر عملی میسر میشود.

در وهله اول این جمله تاکیدی را همواره با خود تکرار کنید:روزی خواهد رسید که من به آرزوی خود برسم. آری روزی میرسد که من خوشبختی خود را بیابم.

اما فراموش نکنید که خواست و آرزوی خود را به آینده و به بعد موکول نکنیم و آن چه میخواهیم در زمان حال از ضمیر باطن بخواهیم و به آسانی بدان جان ببخشیم و البته این در صورتی میسر است که به آن ایمان کامل داشته باشیم.

هنگامیکه برای کسی دست دعا به سوی آسمان بلند میکنید او را در اعماق روح و ضمیر باطن خود بنشانید و او را با چهره ای شاد و روحی آزاد ببینید و از اینکه دعایتان مستجاب خواهد شد تشکر کنید.

هنگامیکه با روح و اعتقاد روبه سوی خداوند میکنید با شناختی که از او دارید میدانید که آرزویتان را بر آورده خواهد کرد  زیرا خداوند هرگز با شکست میانه ای ندارد ، نه آن را میشناسد و نه آن را برای بندگانش میخواهد.

آخرین مرحله دعا شامل شناخت و قبول آن است و اعتقاد به این مسئله که حتما اجابت خواهد شد اما این نکته را به خاطر داشته باشید که ما هرگز قادر به دیدن وجدان و ضمیر و اعتقادات باطنی خود نیستیم اما میتوان با قدرت ایمان به آرزوهای خود جامه عمل بپوشانیم و دعاها را مستجاب کرد.

اما بیشتر اوقات این سوال به ذهنمان خطور میکند : پس چرا گاهی دعاهایمان مستجاب نمیشود؟ پاسخ آن در ۲ چیز است : یا ترس و تردید در نحوه انجام دعاست یا اینکه به خواست خداوند صلاح ما در همین بوده است.

دعای رهایی از شک و تردید 

امام صادق (ع) فرموده است : زمانی که به شک وتردید در کاری دچار شدید و راهنمایی هم ندارید، در آن زمان دعای غریق را بخوانید تا نجات یابید.

یا الله، یا رحمان، یا رحیم، یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک

ای خدا، ای رحمان، ای رحیم، ای دگرگون کننده دلها، دلم را بر دین خود ثابت و استوار کن