ديدگاه عرفا و بزرگان نسبت به زندگی و مرگ
ديدگاه عرفا نسبت به زندگي و مرگ متفاوت از ديگران است، آنها مرگ واقعي را آن لحظهاي ميدانند كه انسان از خدا جدا شده و تولد را زماني ميدانند كه انسان به خدا وصل گردد.
عدهاي آن را آغاز بازگشت به سوي الله ميدانند ولي برخي معتقدند نقطة آغاز برگشت به سوي خدا تولد است.
عرفا معتقدند مردگان واقعي كساني هستند كه با زبان معمولي حرف ميزنند، با چشم معمولي ميبينند و با گوش معمولي ميشنوند و نميتوانند وراي اينها را احساس كنند.
بشر همواره خواستار رسيدن به جاودانگي بوده، براي رسيدن به آن از هيچ كوششي فرو گذار نكرده است و به همين دليل در طول تاريخ، پادشاهان همواره در جستجوي آب حيات بودهاند يا دانشمندان امروز، به دنبال راه هايي براي افزايش عمر انسانها ميباشند.
انسانها مرگ را سد راه خود براي رسيدن به جاودانگي ميدانند و تصور ميكنند كه با غلبه بر مرگ به جاودانـگي خواهند رسيد و اين در حالي است كه مرگ نه تنها سد راه جاودانگي نميباشد بلكه دروازه ورود به جاودانگی است.
چه خوب است كه انسان همواره به ياد مرگ باشد ، ياد مرگ بهترين زهد نسبت به دنيا، عامل بيرغبتي به دنيا و باعث حقير نمودن دنيا در ديد بندگان است.
ياد مرگ برترين عبادت و بهترين موضوع براي انديشه كردن و مراقبه نمودن است ؛ خاموش كردن آتش حرص و طمع، شكستن ميل، هوي و هوس، لطيف كردن طبع، كشتن شهو ات و خشكاندن ريشههاي غفلت از آثار ديگر ياد نمودن مرگ است؛ همچنين باعث آسان نمودن و عدم ترس از آن ميشود.
مرگ وارد شدن به یک زندگی جدید
در اين جا سئوالى پيش آيد كه آيا پس از مرگ ، انسان يك باره وارد عالم قيامت میشود و كارش يكسره مى گردد؟ يا در فاصله مرگ و قيامت عالم ديگرى را طى مى كند و هنگامى كه قيامت برپا شد وارد عالم آخرت مى گردد.
از آيات و روايات استفاده مى شود: هيچ كس پس از مرگ بدون فاصله وارد عالم قيامت نمى شود؛ زيرا قيامت كبرا مقارن با يك سلسله دگرگونى هاى كلى در همه موجودات زمين و آسمان است يعنى كوه ها، درياها، ماه ، خورشيد، ستارگان و كهكشانها در آن هنگام در وضع موجود خود باقى نمى مانند.
علاوه بر اين ، در قيامت اولين و آخرين مردم در يك سرزمين جمع مى شوند ولى الان مى بينيم نظام جهان هنوز برقرار است و شايد ميليون ها و بلكه ميلياردها سال ديگر نيز برقرار باشد و ميلياردها ميلياردها انسان ديگر بعد از اين بيايند و در دنيا زندگى كنند.
هيچ كس در فاصله مرگ و قيامت در خاموشى و بى حسى فرو نمى رود ؛ چنين نيست كه انسان پس از مردن در حالى شبيه بيهوشى فرو رود و هيچ چيز را احساس نكند، به طورى كه نه لذتى داشته باشد و نه درد و رنجى ، نه سرورى داشته باشد و نه غم و اندوهی.
انسان پس از مرگ بدون فاصله ، وارد مرحله اى ديگر از حيات مى گردد كه همه چيز را حس مى كند، از چيزهايى لذت و از چيزهايى رنج مى برد ؛ البته لذت و رنجش بستگى به افكار و اخلاق و اعمال او در دنيا دارد
اين مرحله ، يك فاصله و حد وسط ميان دنيا و قيامت است كه با پايان يافتن آن برزخ نيز پايان مى پذيرد و آنگاه قيامت برپا مى شود.
از نظر قرآن و روايات ، انسان پس از مرگ دو عالم ديگر را بايد طى كند، يكى عالمى كه مانند عالم دنيا پايان مى پذيرد كه اسم آن را عالم برزخ يا عالم ارواح مى نامند، ديگرى عالم قيامت كبرا كه به هيچ وجه پايان نمى پذيرد.
در قيامت به حساب كلى و جزيى خلايق رسيدگى مى شود، هر كس را طبق اعمال و كردارش جزا و پاداش مى دهند ؛ نيكوكاران را در بهشت و نعمت ها و رضوان الهى داخل مى كنند و گناهكاران و بدكاران را در جهنم و عذاب ها و شكنجه هاى آن وارد مى نمايند.
انسان در فاصله مرگ و قيامت ، داراى نوعى از حيات است و در آن حال شديدا احساس مى كند، مى گويد و مى شنود و بسته به اعمالی که انجام داده است از نوعى زندگانى سعادت آميز و خوش يا زندگى نكبت بار و پررنج و درد برخوردار است .
حال كه حقيقت مرگ را فهميديم ، لازم است بدانيم : با اين كه مرگ يك امر حتمى است ، چرا اكثر مردم از آن در هراسند؟ اگر مرگ نيستى و فنا و انهدام نيست چرا بعضى از آن مى ترسند؟ چرا از مردن وحشت و خوف دارند؟چرا نام مرگ و مردن كه پيش مى آيد ناراحت میشوند و با چشم ديگرى به آن نگاه مى كنند؟ حتى از شنيدن نام مرگ كراهت دارند؟
آمار و اطلاعات سایت 
